«Τις πταίει –και πού»

[…Έχοντας γυρίσει πολλές ηπείρους, δεν συνάντησα πουθενά Ρωμιό που να μην είναι «καλά» με τη δουλειά του, την οικογένεια κ.ά. Δηλαδή, δεν υπάρχει φτωχός Έλληνας στο εξωτερικό. Εδώ στον τόπο μας, ένα μεγάλο ποσοστό ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Άρα, δεν φταίνε οι ξένοι. Φταίμε εμείς…]

Διαδίκτυο

Υπάρχουν 5.000 καταπληκτικοί άνθρωποι για κάθε βλάκα στο Διαδίκτυο. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μεγάλος αριθμός. Προχωρήστε με προσοχή και τα μάτια ορθάνοικτα.

Ειρήνη

Βραδυνή μοναξιά.
Σήμερα η κίνηση του κόσμου είναι ένας Φλοίσβος.

Παραιτήθηκε η θάλασσα να γυρεύει

Κι οι ευκάλυπτοι

Δε θέλουνε τίποτα…

…Ο ουρανός, διαυγής, κυματίζει το χρώμα του

δίχως περίσκεψη.

Η ψυχή μου ψηλότερα φέρεται επί των υδάτων του σύμπαντος.

Youth

''For life, to be large and full, it must contain all the care
of the past and of the future, in every passing moment''

Δεν μ'αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους

"Δεν μ'αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους.
Ίσως γιατί τους ζηλεύω- κι εγώ ο ίδιος λαχταράω να μαγευτώ.
Ίσως πάλι γιατί ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα.
Ο καλός θεραπευτής πολεμάει το σκοτάδι και ζητάει το φως, ενώ ο έρωτας συντηρείται από το μυστήριο
και καταρρέει μόλις αρχίσεις να τον εξετάζεις σχολαστικά. Κι εγώ σιχαίνομαι να γίνομαι ο δήμιος του έρωτα".

¨Κέρματα¨

"Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι

Η ζωή είναι αγρίως απίθανη

" Ίσως γι' αυτό και η βαθύτερη δικιά μου αδιαφορία και ψυχρότητα. Αλλά τι απίστευτο δώρο όταν κάποιος ή κάτι μ' αγγίξει. Τι λάθος η άποψη πως η ευαισθησία είναι να πάλλεσαι με το καθετί! Αντίθετα. Ο ειαίσθητος άνθρωπος είναι ψυχρός και αδιάφορος φαινομενικά. Απλώς είναι τρομακτικά εκλεκτικός. Οργανωμένο παραλήρημα. Για τους άλλους είναι τέρας. Είναι αλλού, γι' αυτό. "

Ενδοχώρα...του Εμπειρίκου

Τό σπίτι βρίθει ἀπό χαρά
Καθώς λαγήνι πλῆρες γάλακτος στόν ἥλιο
Ἕνα κορίτσι στό παράθυρο κρυφά
Δίνει τά στήθη της στά περιστέρια
Γιομάτα σφύζουν τά βυζιά
Καί στέκουν ὄρθιες οἱ ρῶγες
Τά πιπίλιζουν τά πουλιά
Κι’ αἴφνης τό γάλα ξεχειλίζει

Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα

Μια κοπέλα κι ένα παλικάρι ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλον τρελλά. Αποφάσισαν να αρραβωνιαστούν. Οι αρραβωνιασμένοι αλλάζουν πάντα δώρα. Μα το παλικάρι ήταν φτωχό. Το μόνο βιος του ήταν ένα ρολόι που είχε κληρονομήσει απ'τον παππού του. Φέρνοντας στο νου τα όμορφα μαλλιά της αγαπημένης του, αποφάσισε να πουλήσει το ρολόι για να της χαρίσει μια υπέροχη ασημένια χτένα.
Μα κι η κοπέλα δεν είχε λεφτά να αγοράσει δώρο για τους αρραβώνες. Πήγε, λοιπόν, και βρήκε τον πιο μεγάλο έμπορο του τόπου και του πούλησε τα μαλλιά της. Με τα λεφτά που πήρε, αγόρασε μια χρυσή καδένα για το ρολόι του καλού της.
Όταν ειδώθηκαν, τη μέρα των αρραβώνων, εκείνη του έδωσε μια χρυσή καδένα για ένα πουλημένο ρολόι κι αυτός μια χτένα για μαλλιά που είχαν κοπεί.

Ασκητική

"Τι θα πει ευτυχία?Να ζεις όλες τις δυστυχίες.Τι θα πει φως?Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.Είμαστε ένα γράμμα ταπεινό, μια συλλαβή, μια λέξη από τη γιγάντια Οδύσσεια.Είμαστε βυθισμένοι σ'ένα γιγάντιο τραγούδι και λάμπουμε όπως λάμπουν τα ταπεινά χοχλάδια όσο είναι βυθισμένα στη θάλασσα.Ποιο είναι το χρέος μας?Ν' ανασηκώσουμε το κεφάλι από το κείμενο, μια στιγμή, όσο αντέχουν τα σπλάχνα μας, και ν'αναπνεύσουμε το υπερπόντιο τραγούδι.Να σμίξουμε τις περιπέτειες, να δώσουμε νόημα στο ταξίδι, να παλεύουμε ακατάλυτα με τους ανθρώπους, με τους θεούς και με τα ζώα, κι αργά, υπομονετικά, να μολώνουμε μέσα στα φρένα μας, μελούδι από το μελούδι μας, την Ιθάκη..."